Een hart hard gebroken

Ach ja, Valander. Het sexroofdier uit het Balkankwartier. Valanders lichaam was maar voor één ding gebouwd. Liefde, onvoorwaardelijke, ongeremde liefde, wat zich vooral uitte in beestachtige seks. In het Djzwerdjinks, de tongval van de Balkanrim, was er geen onderscheid tussen liefde en seks, ze waren gewoon een versmolten begrip. Dus verklaarde Pancras telkens zijn liefde en kreeg die liefde terug in oneindigende sessies vleselijk vertier. Maar na twee maanden (Militrans-omlooptijd, dus voor Pancras een eeuwigheid) was het genoeg voor Valander. Pancras kon niet genoeg liefde meer geven. Steeds vaker en steeds grotere doses lustopium moesten eraan te pas komen om Pancras in de juiste stemming te krijgen. Zij verliet hem... En het enige wat zij hem naliet was een gebruikte tandenstoker van Malagtiet gemaakt. Hij bewaarde het kleinood in een hangertje om zijn nek dat hij van een Kleuter-Vretzalk gestolen had op de Bedelgalerij van Misnokask in de Sterrenverdieping 2-hoogachter. Valander, Valander... Wat zou er van Valander geworden zijn? 'Pancras?!', hoorde hij vanachter een Snuifkiosk roepen...